دوماهنامه علمی پژوهشی

زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدفِ بررسی رابطۀ بین استرس والدگری و مشکلات رفتاری نوجوانان با درنظرگرفتن نقش میانجی نورُزگرایی نوجوانان انجام شد.
مواد و روش‌‌ها: این پژوهش ازنظر هدف کاربردی و ازنظر ماهیت، توصیفی از نوع هم‏بستگی با کمک مدل معادلات ساختاری بود. جامعۀ آماری شامل دانش‏آموزان دورۀ اول متوسطۀ شهر همدان و پدران و مادران آنان در سال تحصیلی ۱۴۰4–۱۴۰3 بود. حجم نمونه ۵1۲ تن بود و نمونه‏ها پس از انتخاب مدارس نمونه به ‏صورت نمونه‏ گیری خوشه‏ ای، ازطریق کانال مدرسه به پرسش‏نامه‏ های پژوهش پاسخ دادند. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل پرسش‏نامۀ اضطراب آموزشی والدین سان (۲۰۲۲)، مقیاس نورُزگرایی فرم کوتاه نئو (1989) و پرسش‏نامۀ مشکلات رفتاری گودمن (۱۹۹۷) بودند. تحلیل داده‏ ها با آمار توصیفی، هم‏بستگی پیرسون، و مدل معادلات ساختاری با نرم‏افزارهای SPSS نسخه 27 و Lisrel انجام شد.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که تأثیر استرس والدگری بر مشکلات رفتاری نوجوانان مثبت و معنی‏دار بود و نورُزگرایی نوجوانان در رابطۀ میان استرس والدگری و مشکلات رفتاری آنان نقش میانجی معناداری دارد (0/01 >p)، و شاخص‌های برازش مدل نشان‌دهندۀ تناسب مطلوب مدل مفهومی با داده‌های تجربی بودند.
نتیجه‌گیری: برپایۀ یافته‌ها، نورُزگرایی نوجوانان به‏ عنوان یک ویژگی شخصیتی، نقش میانجی معناداری در اثرات استرس والدگری بر مشکلات رفتاری نوجوانان دارد. این نتایج نشان‌دهندۀ اهمیت طراحی مداخلات روان‏شناختی هم‏زمان برای والدین و نوجوانان، به ‏منظور کاهش استرس والدگری و تقویت مهارت‌های خودتنظیمی هیجانی و مدیریت هیجانات منفی در نوجوانان است.