دوره 13، شماره 3 - ( مجله روانشناسی و روانپزشکی شناخت 1405 )
جلد 13 شماره 3 صفحات 312-306 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Ferdowsi A. Comparison of Fear of Missing Out and Emotional Expressiveness in Students with and without Eating Disorders. , Shenakht Journal of Psychology and Psychiatry. 2026; 13 (3) : 3
URL: http://shenakht.muk.ac.ir/article-1-2820-fa.html
URL: http://shenakht.muk.ac.ir/article-1-2820-fa.html
فردوسی علی. مقایسۀ ترس از در حاشیه ماندن و ابرازگری هیجانی در دانشجویان با و بدون اختلالات خوردن. , مجله روانشناسی و روانپزشکی شناخت. 1405; 13 (3) :306-312
دانش‌آموختۀ روانشناسی عمومی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران ، aliferdowsi5@gmail.com
چکیده: (1209 مشاهده)
زمینه و هدف: اختلالات خوردن زمانی پدید می‌آیند که فرد برای مقابله با تنش‌های درونی و ترس از طرد اجتماعی به الگوهای ناسازگار خوردن روی می‌آورد. افرادی که ترس بالایی از در حاشیه ماندن دارند معمولاً در ابراز هیجان‌های خود دچار بازداری هستند و نسبت به نشانه‌های انتقاد یا طرد حساسیت شدید نشان می‌دهند. هدف پژوهش حاضر مقایسۀ ترس از در حاشیه ماندن و ابرازگری هیجانی در دانشجویان با و بدون اختلالات خوردن بود.
مواد و روش‌‌ها: پژوهش حاضر توصیفی و از نوع پژوهش‌های علی – مقایسه‌ای بود. جامعۀ آماری پژوهش دانشجویان دانشگاه گیلان در بهار سال 1404 بود که تعداد 81 نفر و دو گروه دانشجویان با اختلالات خوردن (13 نفر) و دانشجویان بدون اختلالات خوردن (68 نفر) با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامۀ نگرش به تغذیه گارنر و همکاران (1979)، پرسشنامۀ ابرازگری هیجانی کینگ و آمونز (1990) و پرسشنامۀ ترس از در حاشیه ماندن پرزیبلسکی و همکاران (2013) بود. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون ناپارامتریک یومن ویتنی انجام گرفت.
یافته‌ها: نتایج نشان داد بین دانشجویان با و بدون اختلالات خوردن در ترس از در حاشیه ماندن (0/806-z=، 0/420p=) و ابرازگری هیجانی (1/423-z=، 0/155p=) تفاوت معناداری وجود ندارد.
نتیجه‌گیری: یافته‌ها حاکی از آن است که اختلالات خوردن با ترس از در حاشیه ماندن و ابرازگری هیجانی در دانشجویان ارتباط مستقیمی ندارد. پیشنهاد می‌شود مداخلات درمانی که بر تنظیم هیجانی اختصاصی به جای ابرازگری عمومی تمرکز دارند طراحی و اجرا گردد که احتمالاً می‌تواند برای دانشجویان کاربردی‌تر و اثربخش‌تر باشد.
مواد و روش‌‌ها: پژوهش حاضر توصیفی و از نوع پژوهش‌های علی – مقایسه‌ای بود. جامعۀ آماری پژوهش دانشجویان دانشگاه گیلان در بهار سال 1404 بود که تعداد 81 نفر و دو گروه دانشجویان با اختلالات خوردن (13 نفر) و دانشجویان بدون اختلالات خوردن (68 نفر) با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامۀ نگرش به تغذیه گارنر و همکاران (1979)، پرسشنامۀ ابرازگری هیجانی کینگ و آمونز (1990) و پرسشنامۀ ترس از در حاشیه ماندن پرزیبلسکی و همکاران (2013) بود. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون ناپارامتریک یومن ویتنی انجام گرفت.
یافته‌ها: نتایج نشان داد بین دانشجویان با و بدون اختلالات خوردن در ترس از در حاشیه ماندن (0/806-z=، 0/420p=) و ابرازگری هیجانی (1/423-z=، 0/155p=) تفاوت معناداری وجود ندارد.
نتیجه‌گیری: یافته‌ها حاکی از آن است که اختلالات خوردن با ترس از در حاشیه ماندن و ابرازگری هیجانی در دانشجویان ارتباط مستقیمی ندارد. پیشنهاد می‌شود مداخلات درمانی که بر تنظیم هیجانی اختصاصی به جای ابرازگری عمومی تمرکز دارند طراحی و اجرا گردد که احتمالاً می‌تواند برای دانشجویان کاربردی‌تر و اثربخش‌تر باشد.
شماره‌ی مقاله: 3
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
