ادیب جوانمردی1 
، آسو مرادی2 ، لقمان احمدیپور*3
، آسو مرادی2 ، لقمان احمدیپور*3
1- دانشجوی کارشناسی ارشد، روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوکان، بوکان، ایران.
2- کارشناسی پرستاری ، دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج ، ایران
3- استادیار، گروه روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوکان، بوکان، ایران ،Loghman57@yahoo.com
2- کارشناسی پرستاری ، دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج ، ایران
3- استادیار، گروه روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوکان، بوکان، ایران ،
چکیده: (221 مشاهده)
مقدمه: کیفیت زندگی بیماران بهبودیافته از سرطان ازجمله مسائلی است که هزینه روانشناختی و اجتماعی زیادی برای افراد بهبودیافته، خانواده و جامعه به همراه دارد.
هدف: پژوهش حاضر باهدف پیشبینی تابآوری بیماران بهبودیافته از سرطان بر اساس هدفمندی در زندگی و حمایت ادراکشده از خانواده با نقش میانجی امید به زندگی انجام شد.
روش: روش پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی و مبتنی بر تحلیل مسیر و جامعه آماری شامل کلیه بیماران بهبودیافته از سرطان در شهر سنندج در نیمه اول سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنها ۲۰۰ نفر با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادهها شامل پرسشنامههای تابآوری کانر و دیویدسون (CD-RISC)، هدف در زندگی کرامباف و ماهولیک (PIL)، حمایت ادراکشده از خانواده و امید به زندگی اشنایدر (AHS) بود. دادهها با نرمافزارهای SPSS 26 و AMOS 24 تحلیل شدند.
یافته ها: نتایج تحلیل مسیر نشان داد که هدفمندی در زندگی (β=0.46, p<0.01) و حمایت ادراکشده از خانواده (β=0.21, p<0.05) هر دو اثر مستقیم و معناداری بر تابآوری دارند. همچنین، هر دو متغیر از طریق امید به زندگی بر تابآوری اثر غیرمستقیم نیز داشتند، بهگونهای که امید نقش میانجی جزئی را در روابط میان متغیرهای مستقل و تابآوری ایفا کرد. شاخصهای برازش مدل نیز در محدوده نسبتاً قابلقبول گزارش شدند (CFI=0.91، RMSEA=0.07).
نتیجه گیری: بر اساس نتایج، میتوان گفت که داشتن هدف و معنا در زندگی و درک حمایت خانوادگی از طریق افزایش امید به آینده، تابآوری بیماران بهبودیافته از سرطان را ارتقا میدهد. ازاینرو، پیشنهاد میشود برنامههای روانشناختی و مراقبتی پس از درمان بر تقویت هدفمندی زندگی، آموزش خانوادهها برای حمایت مؤثرتر و پرورش امید در بیماران متمرکز شوند. درضمن، با توجه به همبستگی زیاد بین دو متغیر و احتمال خطا بهتر است نتایج این پژوهش با احتیاط استفاده شود.
روش: روش پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی و مبتنی بر تحلیل مسیر و جامعه آماری شامل کلیه بیماران بهبودیافته از سرطان در شهر سنندج در نیمه اول سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنها ۲۰۰ نفر با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادهها شامل پرسشنامههای تابآوری کانر و دیویدسون (CD-RISC)، هدف در زندگی کرامباف و ماهولیک (PIL)، حمایت ادراکشده از خانواده و امید به زندگی اشنایدر (AHS) بود. دادهها با نرمافزارهای SPSS 26 و AMOS 24 تحلیل شدند.
یافته ها: نتایج تحلیل مسیر نشان داد که هدفمندی در زندگی (β=0.46, p<0.01) و حمایت ادراکشده از خانواده (β=0.21, p<0.05) هر دو اثر مستقیم و معناداری بر تابآوری دارند. همچنین، هر دو متغیر از طریق امید به زندگی بر تابآوری اثر غیرمستقیم نیز داشتند، بهگونهای که امید نقش میانجی جزئی را در روابط میان متغیرهای مستقل و تابآوری ایفا کرد. شاخصهای برازش مدل نیز در محدوده نسبتاً قابلقبول گزارش شدند (CFI=0.91، RMSEA=0.07).
نتیجه گیری: بر اساس نتایج، میتوان گفت که داشتن هدف و معنا در زندگی و درک حمایت خانوادگی از طریق افزایش امید به آینده، تابآوری بیماران بهبودیافته از سرطان را ارتقا میدهد. ازاینرو، پیشنهاد میشود برنامههای روانشناختی و مراقبتی پس از درمان بر تقویت هدفمندی زندگی، آموزش خانوادهها برای حمایت مؤثرتر و پرورش امید در بیماران متمرکز شوند. درضمن، با توجه به همبستگی زیاد بین دو متغیر و احتمال خطا بهتر است نتایج این پژوهش با احتیاط استفاده شود.
واژههای کلیدی: امید به زندگی، بیماران بهبودیافته از سرطان، تابآوری روانشناختی، حمایت اجتماعی، خانواده، هدفمندی در زندگی.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
