ادیب جوانمردی1 
، آسو مرادی2 ، لقمان احمدیپور*3
، آسو مرادی2 ، لقمان احمدیپور*3
1- دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوکان، بوکان، ایران
2- کارشناسی پرستاری ، دانشگاه علوم پزشکی کردستان
3- گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوکان، بوکان، ایران ،Loghman57@yahoo.com
2- کارشناسی پرستاری ، دانشگاه علوم پزشکی کردستان
3- گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوکان، بوکان، ایران ،
چکیده: (79 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف پیشبینی تابآوری بیماران بهبودیافته از سرطان بر اساس هدفمندی در زندگی و حمایت ادراکشده از خانواده با نقش میانجی امید به زندگی انجام شد. روش پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی و مبتنی بر تحلیل مسیر بود. جامعه آماری شامل کلیه بیماران بهبودیافته از سرطان در شهر سنندج در نیمه اول سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنها ۲۰۰ نفر با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادهها شامل پرسشنامههای تابآوری کانر و دیویدسون (CD-RISC، 2003)، هدف در زندگی کرامباف و ماهولیک (PIL، 1964)، حمایت ادراکشده از خانواده (خداپناهی و همکاران، 1388) و امید به زندگی اشنایدر (AHS، 1996) بود. دادهها با نرمافزارهای SPSS 26 و AMOS 24 تحلیل شدند. نتایج تحلیل مسیر نشان داد که هدفمندی در زندگی (β=0.46, p<0.01) و حمایت ادراکشده از خانواده (β=0.21, p<0.05) هر دو اثر مستقیم و معناداری بر تابآوری دارند. همچنین، هر دو متغیر از طریق امید به زندگی بر تابآوری اثر غیرمستقیم نیز داشتند، بهگونهای که امید نقش میانجی جزئی را در روابط میان متغیرهای مستقل و تابآوری ایفا کرد. شاخصهای برازش مدل نیز در محدوده قابل قبول گزارش شدند (CFI=0.91، RMSEA=0.07). بر اساس نتایج، میتوان گفت که داشتن هدف و معنا در زندگی و درک حمایت خانوادگی از طریق افزایش امید به آینده، تابآوری بیماران بهبودیافته از سرطان را ارتقا میدهد. ازاینرو، پیشنهاد میشود برنامههای روانشناختی و مراقبتی پس از درمان بر تقویت هدفمندی زندگی، آموزش خانوادهها برای حمایت مؤثرتر و پرورش امید در بیماران متمرکز شوند
واژههای کلیدی: تابآوری، هدفمندی در زندگی، حمایت ادراکشده از خانواده، امید به زندگی، بیماران بهبودیافته از سرطان، تحلیل مسیر
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
