دوره 13، شماره 4 - ( مجله روانشناسی و روانپزشکی شناخت 1405 )                   جلد 13 شماره 4 صفحات 507-495 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Rahbar Karbasdehi F, Afrooz G A, Rahbar Karbasdehi E. The Effectiveness of a Family-Based Early Interaction Intervention on Adaptive Behavior and Early Social Communication in Toddlers with Down Syndrome. , Shenakht Journal of Psychology and Psychiatry. 2026; 13 (4) :495-507
URL: http://shenakht.muk.ac.ir/article-1-2900-fa.html
رهبر کرباسدهی فاطمه، افروز غلامعلی، رهبر کرباسدهی ابراهیم. اثربخشی مداخله خانواده‌محور مبتنی‌بر تعاملات اولیه بر رفتار سازشی و ارتباط اجتماعی اولیه کودکان با نشانگان داون. , مجله روانشناسی و روانپزشکی شناخت. 1405; 13 (4) :495-507

URL: http://shenakht.muk.ac.ir/article-1-2900-fa.html


1- استادیار، گروه روان‌شناسی، مؤسسه آموزش عالی کوشیار، رشت، ایران ، fatemeh.rahbar.karbasdehi@gmail.com
2- استاد ممتاز، گروه روان‌شناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3- دکتری تخصصی روان‌شناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
چکیده:   (32 مشاهده)
زمینه و هدف: کودکان با نشانگان داون به‌دلیل محدودیت‌های شناختی و تأخیرهای تحولی، اغلب در اکتساب مهارت‌های سازشی و شکل‌گیری ارتباطات اجتماعی اولیه با دشواری مواجه‌اند. با توجه به نقش محوری تعاملات اولیه والد و کودک در رشد این مهارت‌ها، مداخلات خانواده‌محور اهمیت ویژه‌ای دارد. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی مداخله خانواده‌محور مبتنی‌بر تعاملات اولیه در رفتار سازشی و ارتباط اجتماعی اولیه کودکان با نشانگان داون بود.
مواد و روش‌ها: روش پژوهش نیمه‌آزمایشی، با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری سه‌ماهه بود. جامعه آماری شامل تمامی کودکان یک تا سه سال با نشانگان داون مراجعه‌کننده به مرکز توان‌بخشی پردیس شهرستان رشت در سال 1404 و والدین آن‌ها بود که پانزده کودک به‌صورت دردسترس انتخاب و در گروه‌ آزمایش قرار داده شدند. ابزار پژوهش، نظام سنجش رفتار سازشی (هریسون و اوکلند، 2015) و نیمرخ تحولی مقیاس‌های ارتباط و رفتار نمادین (وتربای و پریزانت، 2002) بود. برنامه آموزشی در ده جلسه نود دقیقه‌ای برای والدین گروه آزمایش اجرا شد. یافته‌ها با استفاده از مانوا با طرح اندازه‌گیری مکرر یک‌راهه با آزمون تعقیبی بونفرونی با SPSS-27 تحلیل شدند.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که این برنامه در بهبود رفتار سازشی و ارتباط اجتماعی اولیه کودکان با نشانگان داون تأثیر دارد (05/0>p). نتایج آزمون تعقیبی نیز نمایانگر پایداری نتایج تا زمان پیگیری بود.
نتیجه‌گیری: با توجه به نقش والدین در فرایند رشد و یادگیری کودکان، بهره‌گیری از مداخلات خانواده‌محور مبتنی‌بر تعاملات اولیه می‌تواند به غنی‌سازی فرصت‌های یادگیری روزمره و ارتقای پیامدهای تحولی کودکان با نشانگان داون کمک کند.
متن کامل [PDF 839 kb]   (24 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1405/4/24 | پذیرش: 1405/6/10 | انتشار: 1405/8/19

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله روانشناسی و روانپزشکی شناخت می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2026 All Rights Reserved | Shenakht Journal of Psychology and Psychiatry

Designed & Developed by : Yektaweb