دوره 12، شماره 6 - ( 1-1404 )
جلد 12 شماره 6 صفحات 18-1 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Dana A. Psychometric Challenges in Athletes’ Self-Talk Assessment: An Analytical Review. Shenakht Journal of Psychology and Psychiatry 2025; 12 (6) :1-18
URL: http://shenakht.muk.ac.ir/article-1-2780-fa.html
URL: http://shenakht.muk.ac.ir/article-1-2780-fa.html
دانا امیر. چالشهای روانسنجی درارزیابی خودگویی ورزشکاران:
یک مطالعه مروری-تحلیلی. مجله روانشناسی و روانپزشکی شناخت. 1404; 12 (6) :1-18
دانشیار، گروه تربیتبدنی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران ، amirdana@iau.ac.ir
چکیده: (398 مشاهده)
چکیده
مقدمه: خودگویی در ورزش بهعنوان یکی از مهمترین سازوکارهای روانی در تنظیم هیجان، تمرکز و عملکرد ورزشی موردتوجه پژوهشگران روانشناسی ورزش قرارگرفته است.
مقدمه: خودگویی در ورزش بهعنوان یکی از مهمترین سازوکارهای روانی در تنظیم هیجان، تمرکز و عملکرد ورزشی موردتوجه پژوهشگران روانشناسی ورزش قرارگرفته است.
هدف: هدف این مطالعه، بررسی چالشهای روانسنجی مرتبط با سنجش خودگویی در ورزش و تحلیل ابزارهای موجود بود.
روش: بر اساس مرور تحلیلی منابع، ابزارهای متنوعی شامل پرسشنامههای صفتمحور (پرسشنامه خودگویی در ورزش، پرسشنامه فراوانی افکار در ورزش، مقیاس خودگویی ورزشی و فهرست خودگویی ورزشی) روشهای حالتمحور و بومشناختی (دفترچه ثبت افکار، روش نمونهگیری تجربه) و پروتکلهای کلامی بررسی شدند.
یافته ها: نتایج نشان داد که هر ابزار دارای نقاط قوت و محدودیتهای خاص روانسنجی است؛ پرسشنامهها از نظر قابلیت مقایسه بینفردی و سهولت اجرا کارآمدند اما حساسیت کمی به موقعیت و نوسانات لحظهای داشتند، درحالیکه ابزارهای حالتمحور روایی بالاتری در شرایط واقعی داشتند اما بار اجرایی و پایایی متغیر آنها محدودیت ایجاد میکرد.
نتیجه گیری: بررسی شکافهای پژوهشی نشان داد که فقدان همگرایی مفهومی، محدودیت روایی بینفرهنگی، غفلت از پویایی خودگویی و تمرکز محدود بر ابعاد خاص، نیازمند مسیرهای پژوهشی آینده است. توسعه ابزارهای چندبعدی، ترکیبی و حساس به محیط، همراه با بهرهگیری از فناوریهای نوین، میتواند به فهم دقیقتر و کاربردیتر خودگویی ورزشکاران و ارتقای عملکرد و آموزش روانی آنان کمک کند.
روش: بر اساس مرور تحلیلی منابع، ابزارهای متنوعی شامل پرسشنامههای صفتمحور (پرسشنامه خودگویی در ورزش، پرسشنامه فراوانی افکار در ورزش، مقیاس خودگویی ورزشی و فهرست خودگویی ورزشی) روشهای حالتمحور و بومشناختی (دفترچه ثبت افکار، روش نمونهگیری تجربه) و پروتکلهای کلامی بررسی شدند.
یافته ها: نتایج نشان داد که هر ابزار دارای نقاط قوت و محدودیتهای خاص روانسنجی است؛ پرسشنامهها از نظر قابلیت مقایسه بینفردی و سهولت اجرا کارآمدند اما حساسیت کمی به موقعیت و نوسانات لحظهای داشتند، درحالیکه ابزارهای حالتمحور روایی بالاتری در شرایط واقعی داشتند اما بار اجرایی و پایایی متغیر آنها محدودیت ایجاد میکرد.
نتیجه گیری: بررسی شکافهای پژوهشی نشان داد که فقدان همگرایی مفهومی، محدودیت روایی بینفرهنگی، غفلت از پویایی خودگویی و تمرکز محدود بر ابعاد خاص، نیازمند مسیرهای پژوهشی آینده است. توسعه ابزارهای چندبعدی، ترکیبی و حساس به محیط، همراه با بهرهگیری از فناوریهای نوین، میتواند به فهم دقیقتر و کاربردیتر خودگویی ورزشکاران و ارتقای عملکرد و آموزش روانی آنان کمک کند.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
