دانشیار، گروه تربیتبدنی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران ، amirdana@iau.ac.ir
چکیده: (222 مشاهده)
چکیده
مقدمه: خودگویی در ورزش بهعنوان یکی از مهمترین سازوکارهای روانی در تنظیم هیجان، تمرکز و عملکرد ورزشی موردتوجه پژوهشگران روانشناسی ورزش قرارگرفته است.
مقدمه: خودگویی در ورزش بهعنوان یکی از مهمترین سازوکارهای روانی در تنظیم هیجان، تمرکز و عملکرد ورزشی موردتوجه پژوهشگران روانشناسی ورزش قرارگرفته است.
هدف: هدف این مطالعه، بررسی چالشهای روانسنجی مرتبط با سنجش خودگویی در ورزش و تحلیل ابزارهای موجود بود.
روش: بر اساس مرور تحلیلی منابع، ابزارهای متنوعی شامل پرسشنامههای صفتمحور (پرسشنامه خودگویی در ورزش، پرسشنامه فراوانی افکار در ورزش، مقیاس خودگویی ورزشی و فهرست خودگویی ورزشی) روشهای حالتمحور و بومشناختی (دفترچه ثبت افکار، روش نمونهگیری تجربه) و پروتکلهای کلامی بررسی شدند.
یافته ها: نتایج نشان داد که هر ابزار دارای نقاط قوت و محدودیتهای خاص روانسنجی است؛ پرسشنامهها از نظر قابلیت مقایسه بینفردی و سهولت اجرا کارآمدند اما حساسیت کمی به موقعیت و نوسانات لحظهای داشتند، درحالیکه ابزارهای حالتمحور روایی بالاتری در شرایط واقعی داشتند اما بار اجرایی و پایایی متغیر آنها محدودیت ایجاد میکرد.
نتیجه گیری: بررسی شکافهای پژوهشی نشان داد که فقدان همگرایی مفهومی، محدودیت روایی بینفرهنگی، غفلت از پویایی خودگویی و تمرکز محدود بر ابعاد خاص، نیازمند مسیرهای پژوهشی آینده است. توسعه ابزارهای چندبعدی، ترکیبی و حساس به محیط، همراه با بهرهگیری از فناوریهای نوین، میتواند به فهم دقیقتر و کاربردیتر خودگویی ورزشکاران و ارتقای عملکرد و آموزش روانی آنان کمک کند.
روش: بر اساس مرور تحلیلی منابع، ابزارهای متنوعی شامل پرسشنامههای صفتمحور (پرسشنامه خودگویی در ورزش، پرسشنامه فراوانی افکار در ورزش، مقیاس خودگویی ورزشی و فهرست خودگویی ورزشی) روشهای حالتمحور و بومشناختی (دفترچه ثبت افکار، روش نمونهگیری تجربه) و پروتکلهای کلامی بررسی شدند.
یافته ها: نتایج نشان داد که هر ابزار دارای نقاط قوت و محدودیتهای خاص روانسنجی است؛ پرسشنامهها از نظر قابلیت مقایسه بینفردی و سهولت اجرا کارآمدند اما حساسیت کمی به موقعیت و نوسانات لحظهای داشتند، درحالیکه ابزارهای حالتمحور روایی بالاتری در شرایط واقعی داشتند اما بار اجرایی و پایایی متغیر آنها محدودیت ایجاد میکرد.
نتیجه گیری: بررسی شکافهای پژوهشی نشان داد که فقدان همگرایی مفهومی، محدودیت روایی بینفرهنگی، غفلت از پویایی خودگویی و تمرکز محدود بر ابعاد خاص، نیازمند مسیرهای پژوهشی آینده است. توسعه ابزارهای چندبعدی، ترکیبی و حساس به محیط، همراه با بهرهگیری از فناوریهای نوین، میتواند به فهم دقیقتر و کاربردیتر خودگویی ورزشکاران و ارتقای عملکرد و آموزش روانی آنان کمک کند.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
