1- دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی بالینی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2- استادیار گروه روانشناسی بالینی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران ،atefeh.shakibarad@iau.ac.ir
3- استادیار گروه روانشناسی بالینی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2- استادیار گروه روانشناسی بالینی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران ،
3- استادیار گروه روانشناسی بالینی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
چکیده: (223 مشاهده)
مقدمه: شیوع بالای افکار خودکشی در مبتلایان به صرع، ضرورت مداخلات متنوع بینرشتهای را برجسته میسازد. در این میان، گروههای مجازی همتایان بهعنوان بستری حمایتی و بهصرفه، ظرفیت قابلتوجهی برای بهبود وضعیت روانی این بیماران دارند.
هدف: مقایسه شدت افکار خودکشی در افراد مبتلابه صرع عضو گروههای مجازی همتایان با افراد غیر عضو.
روش: این پژوهش مقایسهای-همبستگی است. جامعه آماری شامل مبتلایان به صرع عضو گروههای مجازی همتایان (تلگرامی) و افراد مبتلابه صرع غیر عضو در سال 1403 در ایران بود. نمونه شامل 140 نفر بود که با تحلیل توان آماری جیپاور تعیین شد. نمونهگیری در گروه عضو بهصورت گلولهبرفی مجازی و در گروه غیرعضو بهصورت در دسترس انجام شد. ابزار گردآوری دادهها، پرسشنامه نیازهای بین فردی وناوردن و همکاران (2012) بود و دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس و با کنترل متغیرهای مخدوش گر تحلیل شدند.
یافته ها: نتایج نشان داد، شدت افکار خودکشی در مبتلایان به صرع عضو گروههای مجازی همتایان، کمتر از افراد غیرعضو است. از میان دو مؤلفه افکار خودکشی، تنها ادراک سرباری در این تفاوت معنادار بود. همچنین درآمد پایین و تجربه تشنج بیش از یکبار در ماه با افزایش افکار خودکشی همراه بود.
نتیجه گیری: عضویت در گروههای مجازی همتایان میتواند از طریق کاهش ادراک سرباری، با کاهش شدت افکار خودکشی در مبتلایان به صرع مرتبط باشد. توصیه میشود متخصصان سلامت برای کمک به تنظیم چالشهای روانی این بیماران، عضویت در گروههای همتایان را تقویت و تسهیل کنند.
روش: این پژوهش مقایسهای-همبستگی است. جامعه آماری شامل مبتلایان به صرع عضو گروههای مجازی همتایان (تلگرامی) و افراد مبتلابه صرع غیر عضو در سال 1403 در ایران بود. نمونه شامل 140 نفر بود که با تحلیل توان آماری جیپاور تعیین شد. نمونهگیری در گروه عضو بهصورت گلولهبرفی مجازی و در گروه غیرعضو بهصورت در دسترس انجام شد. ابزار گردآوری دادهها، پرسشنامه نیازهای بین فردی وناوردن و همکاران (2012) بود و دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس و با کنترل متغیرهای مخدوش گر تحلیل شدند.
یافته ها: نتایج نشان داد، شدت افکار خودکشی در مبتلایان به صرع عضو گروههای مجازی همتایان، کمتر از افراد غیرعضو است. از میان دو مؤلفه افکار خودکشی، تنها ادراک سرباری در این تفاوت معنادار بود. همچنین درآمد پایین و تجربه تشنج بیش از یکبار در ماه با افزایش افکار خودکشی همراه بود.
نتیجه گیری: عضویت در گروههای مجازی همتایان میتواند از طریق کاهش ادراک سرباری، با کاهش شدت افکار خودکشی در مبتلایان به صرع مرتبط باشد. توصیه میشود متخصصان سلامت برای کمک به تنظیم چالشهای روانی این بیماران، عضویت در گروههای همتایان را تقویت و تسهیل کنند.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
