دوره 7، شماره 2 - ( مجله روانشناسی و روانپزشکی شناخت 1399 )                   جلد 7 شماره 2 صفحات 103-92 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


1- دانشیار، گروه روان‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اردبیل، اردبیل، ایران
2- کارشناس ارشد روانشناسی بالینی، گروه روان‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اردبیل، اردبیل، ایران
3- پزشک عمومی، گروه روان‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اردبیل، اردبیل، ایران
4- استادیار، گروه روان‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اردبیل، اردبیل، ایران ، mehriar46@yahoo.com
چکیده:   (6822 مشاهده)
مقدمه: اختلال دوقطبی یکی از شایع‌ترین بیماری‌های روان‌پزشکی است. برای درمان و جلوگیری از عود علائم و نشانه­‌های این اختلال، لازم است اطلاعاتی در مورد روش­‌های درمانی مانند درمان شناختی- رفتاری گروهی با تکنیک‌های مختلف به دست آوریم.
هدف: هدف از این مطالعه بررسی اثربخشی درمان شناختی رفتاری همراه دارو در کاهش علائم و نشانه‌های اختلال خلقی دو قطبی نوع -I است.
روش­: این پژوهش یک مطالعه آزمایشی - تجربی (پیش‌آزمون و پس‌آزمون) است. جامعه آماری پژوهش، کلیه بیماران اختلال دوقطبی نوع -I بستری در بخش روان بیمارستان فاطمی اردبیل در سال ۱۳۹۷ بودند. به منظور انتخاب نمونه آماری با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس تعداد ۲۴ نفر از جامعه مذکور انتخاب (بر اساس تشخیص روان‌پزشک) و در دو گروه (آزمایش و کنترل) جایگزین شدند. برای جمع‌آوری داده‌­ها از مقیاس­‌های مصاحبه ساختار یافته و یانگ مانیا استفاده شد سپس داده­‌ها وارد نرم افزار ۲۱
SPSS شده و جهت تجزیه ‌و تحلیل آماری نیز از آزمون اون و کواریانس استفاده شد.
یافته‌­ها: نتایج حاصل از تحلیل آماری نشان داد، درمان شناختی- رفتاری همراه دارو تأثیر معناداری بر شاخص­‌های مانیا داشته و موجب کاهش علائم آن در بیماران مبتلا به این اختلال می­‌شود (۰/۰۵=
P).
نتیجه­‌گیری: درمان شناختی رفتاری می­‌تواند به عنوان یک روش درمانی مکمل، همراه دارو درمانی در کاهش علائم و نشانه‌های اختلال خلقی دوقطبی نوع-I بکار گرفته شود. همچنین مطابق نتایج حاصل از این پژوهش، استفاده از رویکرد تیمی مبتنی بر همکاری روان‌شناس و روان‌پزشک در درمان اختلال خلقی پیشنهاد می­‌شود.
متن کامل [PDF 760 kb]   (6282 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1398/11/29 | پذیرش: 1398/12/24 | انتشار: 1399/3/10

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.