دوره 13، شماره 1 - ( 4-1405 )
جلد 13 شماره 1 صفحات 63-53 |
برگشت به فهرست نسخه ها
سلیمان محمدزاده1 
، چیمن محمدی نسب*2 ، امید عیسی نژاد3 ، فایق یوسفی1 ، مهناز عبدی1
، چیمن محمدی نسب*2 ، امید عیسی نژاد3 ، فایق یوسفی1 ، مهناز عبدی1
1- دانشگاه علوم پزشکی کردستان
2- دانشگاه کردستان ،ch.mohammadi63@gmail.com
3- دانشگاه کردستان
2- دانشگاه کردستان ،
3- دانشگاه کردستان
چکیده: (1175 مشاهده)
افکار خودکشی و اقدام به آن از جدیترین مشکلات روانشناختی نوجوانان محسوب میشود که میتواند تهدیدی جدی برای سلامت فردی و اجتماعی باشد. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان شناختی-رفتاری پیشگیری از خودکشی بر خودتنظیمی و افکار خودکشی در نوجوانان بستری شده بود. این پژوهش به شیوه شبهتجربی با پیشآزمون-پسآزمون و دوره پیگیری اجرا شد. جامعه آماری شامل نوجوانانی با افکار یا اقدام ناموفق به خودکشی بستری در بیمارستان بعثت سنندج در سال 1402 بود. نمونه مورد مطالعه 5 نفر بودند که به روش تصادفی ساده انتخاب شدند. مداخله شامل 10 تا 12 جلسه درمان شناختی-رفتاری پیشگیری از خودکشی با تمرکز بر پیشگیری از عود بود که به صورت انفرادی و هفتگی اجرا شد. پیگیریها پس از یک ماه آغاز و طی سه ماه متوالی ادامه یافت. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامههای افسردگی بلندمدت بک، افکار خودکشی بک و خودتنظیمی فردی میلر و براون بودند. دادهها با آزمون تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و نرمافزار SPSS نسخه 26 تحلیل شدند. نتایج نشان داد که درمان شناختی-رفتاری پیشگیری از خودکشی موجب کاهش معنادار افکار خودکشی و افزایش سطح خودتنظیمی فردی در نوجوانان شد (05/0P<). یافتههای پژوهش بیانگر آن است که درمان شناختی-رفتاری پیشگیری از خودکشی میتواند رویکردی مؤثر برای کاهش افکار خودکشی و ارتقای خودتنظیمی در نوجوانان بستری شده باشد.
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |