دوره 13، شماره 1 - ( 4-1405 )
جلد 13 شماره 1 صفحات 119-112 |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد
2- دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد ،rezatalebi@iau.ac.ir
2- دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد ،
چکیده: (360 مشاهده)
مقدمه: اختلال سوگ طولانیمدت، یکی از پیامدهای شایع فقدان است که میتواند بهتداوم پریشانی روانی و اختلال در کارکردهای فردی و اجتماعی بینجامد.
هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی روان نمایشگری بر اجتناب تجربهای و درد ذهنی در افراد مبتلا به اختلال سوگ طولانیمدت انجام شد.
روش: طرح پژوهش نیمه آزمایشی و از نوع پیشآزمون-پسآزمون و پیگیری سهماهه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل افراد مبتلا به سوگ طولانیمدت مراجعهکننده بهکلینیکهای روانشناختی شهر اصفهان در سال 1403 بودند. از این بین بهصورت هدفمند و مبتنی بر ملاکهای ورود 36 نفر انتخاب و بهطور تصادفی و برابر در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش مداخله روان نمایشگری را طی 10 جلسه 90 دقیقهای دریافت کرد. برای ارزیابی تغییرات پرسشنامههای اجتناب تجربهای گامز و همکاران (2011)، پرسشنامه درد ذهنی اورباخ و همکاران (2003) استفاده گردید. دادههای جمعآوریشده با نرمافزار spss-26 و روش تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر تجزیه و تحلیل شد.
یافته¬ها: نتایج نشان داد که تأثیر مداخله روان نمایشگری بر اجتناب تجربهای و درد ذهنی در افراد مبتلا به اختلال سوگ طولانیمدت معنادار P<0.05)) و اندازه اثر مداخله در گروه آزمایش بهترتیب 3/32 و 5/19 درصد بود که این تأثیرات در مرحله پیگیری نیز پایدار ماند.
نتیجهگیری: مداخله روان نمایشگری با کاهش اجتناب تجربهای و بهبود درد ذهنی در افراد مبتلا به اختلال سوگ طولانیمدت همراه شد، بنابراین از این روش میتوان برای بهبود سلامت روان این افراد سود جست.
هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی روان نمایشگری بر اجتناب تجربهای و درد ذهنی در افراد مبتلا به اختلال سوگ طولانیمدت انجام شد.
روش: طرح پژوهش نیمه آزمایشی و از نوع پیشآزمون-پسآزمون و پیگیری سهماهه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل افراد مبتلا به سوگ طولانیمدت مراجعهکننده بهکلینیکهای روانشناختی شهر اصفهان در سال 1403 بودند. از این بین بهصورت هدفمند و مبتنی بر ملاکهای ورود 36 نفر انتخاب و بهطور تصادفی و برابر در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش مداخله روان نمایشگری را طی 10 جلسه 90 دقیقهای دریافت کرد. برای ارزیابی تغییرات پرسشنامههای اجتناب تجربهای گامز و همکاران (2011)، پرسشنامه درد ذهنی اورباخ و همکاران (2003) استفاده گردید. دادههای جمعآوریشده با نرمافزار spss-26 و روش تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر تجزیه و تحلیل شد.
یافته¬ها: نتایج نشان داد که تأثیر مداخله روان نمایشگری بر اجتناب تجربهای و درد ذهنی در افراد مبتلا به اختلال سوگ طولانیمدت معنادار P<0.05)) و اندازه اثر مداخله در گروه آزمایش بهترتیب 3/32 و 5/19 درصد بود که این تأثیرات در مرحله پیگیری نیز پایدار ماند.
نتیجهگیری: مداخله روان نمایشگری با کاهش اجتناب تجربهای و بهبود درد ذهنی در افراد مبتلا به اختلال سوگ طولانیمدت همراه شد، بنابراین از این روش میتوان برای بهبود سلامت روان این افراد سود جست.
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |