دوره 13، شماره 1 - ( 4-1405 )
جلد 13 شماره 1 صفحات 10-1 |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- دانشگاه اردکان
2- دانشگاه اردکان ،azadechoobforoush@ardakan.ac.ir
2- دانشگاه اردکان ،
چکیده: (669 مشاهده)
مقدمه: نوجوانان دارای تجربه تروما در زمان کودکی در معرض خطر بالایی برای ابتلا به اختلالات روانپزشکی مانند اختلالات پرخوری عصبی و بدریخت انگاری بدنی هستند.
هدف: مطالعه حاضر با هدف پیشبینی نشانههای اختلال پرخوری عصبی و بدریختانگاری بدن بر اساس ترومای دوران کودکی با میانجیگری انعطافپذیری روانشناختی و شفقتورزی به خود در دختران16 تا 24 سال انجام شد.
روش: روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی و با تکیه بر مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل دختران مقطع سنی 16 تا 24 سال شهرهای میبد و اردکان بود که در سال تحصیلی 1402_1403 مشغول به تحصیل بودند و از طریق نمونهگیری در دسترس 300 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. جهت گردآوری دادهها از مقیاسهای ترومای دوران کودکی (CTQ) برنشتاین (2003)، پرسشنامه شدت پرخوری یا شکم بارگی گورمالی (1982)، پرسشنامه وسواس فکری_عملی ییل براون (BDD_YBOCS)، مقیاس انعطافپذیری روانشناختی بوند و همکاران (2007) و مقیاس خودشفقتی ریس (2011) استفاده شد. دادههای گردآوری شده با نرم افزار SPSS نسخهی 26 و نرم افزار Amos نسخهی 24 مورد تحلیل قرار گرفتند.
یافتهها: نتایج معادلات ساختاری نشان داد که ترومای دوران کودکی بر اختلال پرخوری عصبی و بدریختانگاری بدنی اثر مثبت و مستقیم دارد؛ اثرات نتایج غیر مستقیم نشان داد که خودشفقتورزی در رابطه ترومای کودکی و اختلال بدریخت انگاری بدن (001/0P=، 27/0=β)و پرخوری عصبی (001/0P=، 13/0=β) نقش میانجی ایفا میکند همچنین انعطاف پذیری روانشناختی در در ارتباط با ترومای دوران کودکی و بدریختانگاری بدنی نقش میانجی را ایفا میکند (001/0P=، 28/0=β).
نتیجهگیری: نتایج نشان داد افزایش انعطافپذیری روانشناختی و بهبود خود شفقتورزی نقش واسطهای مهمی در کاهش نشانههای اختلالات پرخوری عصبی و بدریختانگاری بدن ناشی از تجربه ترومای دوران کودکی دارند؛ بنابراین پیشنهاد میشود کارگاههایی با هدف افزایش خودشفقتورزی و انعطافپذیری روانشناختی در میان جوانان و نوجوانان برگزار شود.
هدف: مطالعه حاضر با هدف پیشبینی نشانههای اختلال پرخوری عصبی و بدریختانگاری بدن بر اساس ترومای دوران کودکی با میانجیگری انعطافپذیری روانشناختی و شفقتورزی به خود در دختران16 تا 24 سال انجام شد.
روش: روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی و با تکیه بر مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل دختران مقطع سنی 16 تا 24 سال شهرهای میبد و اردکان بود که در سال تحصیلی 1402_1403 مشغول به تحصیل بودند و از طریق نمونهگیری در دسترس 300 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. جهت گردآوری دادهها از مقیاسهای ترومای دوران کودکی (CTQ) برنشتاین (2003)، پرسشنامه شدت پرخوری یا شکم بارگی گورمالی (1982)، پرسشنامه وسواس فکری_عملی ییل براون (BDD_YBOCS)، مقیاس انعطافپذیری روانشناختی بوند و همکاران (2007) و مقیاس خودشفقتی ریس (2011) استفاده شد. دادههای گردآوری شده با نرم افزار SPSS نسخهی 26 و نرم افزار Amos نسخهی 24 مورد تحلیل قرار گرفتند.
یافتهها: نتایج معادلات ساختاری نشان داد که ترومای دوران کودکی بر اختلال پرخوری عصبی و بدریختانگاری بدنی اثر مثبت و مستقیم دارد؛ اثرات نتایج غیر مستقیم نشان داد که خودشفقتورزی در رابطه ترومای کودکی و اختلال بدریخت انگاری بدن (001/0P=، 27/0=β)و پرخوری عصبی (001/0P=، 13/0=β) نقش میانجی ایفا میکند همچنین انعطاف پذیری روانشناختی در در ارتباط با ترومای دوران کودکی و بدریختانگاری بدنی نقش میانجی را ایفا میکند (001/0P=، 28/0=β).
نتیجهگیری: نتایج نشان داد افزایش انعطافپذیری روانشناختی و بهبود خود شفقتورزی نقش واسطهای مهمی در کاهش نشانههای اختلالات پرخوری عصبی و بدریختانگاری بدن ناشی از تجربه ترومای دوران کودکی دارند؛ بنابراین پیشنهاد میشود کارگاههایی با هدف افزایش خودشفقتورزی و انعطافپذیری روانشناختی در میان جوانان و نوجوانان برگزار شود.
واژههای کلیدی: اختلال بدریختانگاری بدن، انعطافپذیری روانشناختی، پرخوری عصبی، ترومای دوران کودکی، شفقتورزی به خود
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |