Shenakht Journal of Psychology and Psychiatry

en شفقت به خود: مفهوم‌بندی، تحقیقات و مداخلات (مروری کوتاه) Self-compassion: conceptualization, research, and interventions (Brief review) تخصصي Special پژوهشي Research <p dir="RTL" style="margin: 0cm 0cm 10pt; line-height: 150%; unicode-bidi: embed; direction: rtl; text-align: justify;">با ظهور موج سوم درمان‌های شناختی- رفتاری که عمدتاً مبتنی بر ذهن‌آگاهی و پذیرش هستند، «شفقت» و «شفقت به خود» نیز مورد توجه و مطالعه قرار گرفته است. کریستین نف در سال ۲۰۰۳ به مفهوم‌بندی سازه شفقت به خود پرداخت و ابزارهایی نیز به منظور سنجش آن معرفی کرد. هدف از این مقاله بررسی و معرفی شفقت به خود و مؤلفه‌های آن است. همچنین به ارتباط آن با آسیب‌شناسی روانی و بهزیستی، تمایز آن از عزت‌نفس، همچنین منشأ شفقت به خود و نقش آن در موقعیت‌های درمانی پرداخته می‌شود. در این مطالعه مروری که در سال ۲۰۱۹ انجام شده است، از مقالات نمایه شده در پایگاه‌های اطلاعاتی، پابمد، ساینس‌دایرکت، گوگل‌اسکالر و اسکوپوس استفاده شد<span dir="LTR">.</span> مجموعه مقالات بررسی‌شده شامل ۳۵ مقاله بود که تحقیقات کیفی و کمّی از سال ۲۰۰۳ تاکنون را به زبان انگلیسی در برداشت<span dir="LTR">.</span> یافته‌ها نشان می‌دهد شفقت به خود با اضطراب و افسردگی کمتر و بهزیستی روانشناختی بالاتر مرتبط است. همچنین، شفقت به خود به هیجان‌های مثبتی منجر می‌شود. بر‌اساس نظر گیلبرت (۲۰۰۹) شفقت به خود ریشه در روابط اولیه فرد با مراقبین خود دارد اما پژوهش‌ها نشان می‌دهد مداخلات روانشناختی می‌توانند آن را افزایش داد. در مجموع، با وجود اینکه از عمر مفهوم شفقت به خود خیلی نمی‌گذرد اما به تحقیقات زیادی منجر شده است. شفقت به خود می‌تواند از طریق درمان‌هایی مانند شفقت به خود توجه‌آگاهانه، درمان متمرکز بر شفقت، کاهش استرس مبتنی بر توجه‌آگاهی، درمان مبتنی بر پذیرش و پایبندی، رفتاردرمانی دیالکتیک و شناخت درمانی مبتنی بر توجه آگاهی افزایش یابد.</p> <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:times new roman;">With the emergence of the third wave of cognitive-behavioral therapies that are mainly based on mindfulness and acceptance, "compassion" and "self-compassion" have also been studied. Kristin Neff (2003) conceptualized the construct of self-compassion and introduced some scales to assess it. The purpose of current study is to illustrate of self-compassion and its components. It also deals with; the relationship of self-compassion with psychopathology and well-being, its differentiation from self-esteem, source of compassion, and its role in therapeutic settings. The data used in the current study which was done in 2019, was collected from articles indexed in databases, PubMed, Science-Direct, Google Scholar and Scopus. The collection of reviewed studies consisted of 35 articles covering both quantitative and qualitative research in English since year 2003. The findings show that higher self-compassion is associated with lower anxiety and depression and higher psychological well-being. Furthermore, Self-compassion leads to positive emotions. According to Gilbert (2009), self-compassion is rooted in one's relationships with early caregivers, but research has shown that psychological interventions can improve it. Although, self-compassion has introduced in recent years, it has led to many studies. Self-compassion can be enhanced with treatments such as Mindful Self Compassion (MSC), Compassion Focused Therapy (CFT), Mindfulness-Based Stress Reduction (MBSR), Acceptance and commitment therapy (ACT), Dialectical behavior therapy (DBT) and Mindfulness Based Cognitive Therapy (MBCT).</span></div> شفقت به خود, روان‌درمانی, آسیب‌شناسی روانی, مروری کوتاه Self-compassion, Psychotherapy, Psychopathology, Brief review 77 87 http://shenakht.muk.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1264-1&slc_lang=en&sid=1 Ali Akbar Foroughi علی اکبر فروغی foroughi_2002@yahoo.com 10031947532846004986 10031947532846004986 Yes Assistant Professor, Department of clinical Psychology, Kermanshah University of Medical Sciences, Kermanshah, Iran استادیار، گروه روان‌شناسی بالینی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران Sajad Khanjani سجاد خانجانی khanjanis23@yahoo.com 10031947532846004987 10031947532846004987 No Ph.D. Student in Clinical Psychology, Department of Clinical Psychology, School of Behavioral Sciences and Mental Health (Tehran Institute of Psychiatry), Iran University of Medical Sciences, Tehran, Iran دانشجوی دکترای تخصصی روان‌شناسی بالینی، دانشکده علوم رفتاری و سلامت روان (انستیتو روان‌پزشکی تهران)، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران Sahar Rafiee سحر رفیعی sahar.rafiee@gmail.com 10031947532846004988 10031947532846004988 No MA. Student in Clinical Psychology, Kermanshah University of Medical Sciences, Kermanshah, Iran دانشجوی کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی، گروه روان‌شناسی بالینی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران Amir Abbas Taheri امیرعباس طاهری taheriamir679@gmail.com 10031947532846004989 10031947532846004989 No MA. Student in Clinical Psychology, Kermanshah University of Medical Sciences, Kermanshah, Iran دانشجوی کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی، گروه روان‌شناسی بالینی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران