Shenakht Journal of Psychology and Psychiatry

fa چالش‌های روان‌سنجی در ارزیابی خودگویی ورزشکاران: یک مطالعه مروری-تحلیلی Psychometric Challenges in Athletes’ Self-Talk Assessment: An Analytical Review تخصصي Special پژوهشي Research مقدمه: خودگویی در ورزش به‌عنوان یکی از مهم‌ترین سازوکارهای روانی در تنظیم هیجان، تمرکز و عملکرد ورزشی مورد توجه پژوهشگران روان‌شناسی ورزش قرار گرفته است. هدف: هدف این مطالعه، بررسی چالش‌های روان‌سنجی مرتبط با سنجش خودگویی در ورزش و تحلیل ابزارهای موجود بود. روش‌: بر اساس مرور تحلیلی منابع، ابزارهای متنوعی شامل پرسشنامه‌های صفت‌محور (پرسشنامه خودگویی در ورزش، پرسشنامه فراوانی افکار در ورزش، مقیاس خودگویی ورزشی، و فهرست خودگویی ورزشی) روش‌های حالت‌محور و بوم‌شناختی (دفترچه ثبت افکار، روش نمونه‌گیری تجربه) و پروتکل‌های کلامی بررسی شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که هر ابزار دارای نقاط قوت و محدودیت‌های خاص روان‌سنجی است؛ پرسشنامه‌ها از نظر قابلیت مقایسه بین‌فردی و سهولت اجرا کارآمدند اما حساسیت کمی به موقعیت و نوسانات لحظه‌ای داشتند، در حالی که ابزارهای حالت‌محور روایی بالاتری در شرایط واقعی داشتند اما بار اجرایی و پایایی متغیر آن‌ها محدودیت ایجاد می‌کرد. نتیجه‌گیری: بررسی شکاف‌های پژوهشی نشان داد که فقدان همگرایی مفهومی، محدودیت روایی بین‌فرهنگی، غفلت از پویایی خودگویی و تمرکز محدود بر ابعاد خاص، نیازمند مسیرهای پژوهشی آینده است. توسعه ابزارهای چندبعدی، ترکیبی و حساس به محیط، همراه با بهره‌گیری از فناوری‌های نوین، می‌تواند به فهم دقیق‌تر و کاربردی‌تر خودگویی ورزشکاران و ارتقای عملکرد و آموزش روانی آنان کمک کند.   Introduction: Self-talk in sport, as one of the most important psychological mechanisms, plays a crucial role in regulating emotions, focus, and athletic performance. Aim: This study aimed to examine the psychometric challenges associated with measuring self-talk in sport and to analyze the available assessment tools. Method: Based on an analytical review of the literature, a variety of instruments were investigated, including trait-based questionnaires (Self-Talk Questionnaire, Thought Occurrence Questionnaire for Sport, Self-Talk Scale, and Spontaneous Self-Talk Inventory), state- and context-based methods (thought diaries, experience sampling method), and verbal protocols. Results: The findings indicated that each tool has specific psychometric strengths and limitations: questionnaires are efficient for between-subject comparisons and ease of administration but show limited sensitivity to situational and momentary fluctuations, whereas state-based tools demonstrate higher ecological validity in real contexts but present challenges in implementation and variable reliability. Conclusion: The review of research gaps revealed conceptual inconsistencies, limited cross-cultural validity, neglect of the dynamic nature of self-talk, and restricted focus on specific dimensions, highlighting the need for future research directions. Developing multidimensional, combined, and context-sensitive tools, alongside leveraging modern technologies, can enhance the accurate and practical assessment of athlete self-talk and support performance improvement and psychological training.   خودگویی, ورزش, ابزار, روان‌سنجی, عملکرد ورزشی self-talk, sport, assessment tools, psychometrics, athletic performance 1 12 http://shenakht.muk.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1748-5&slc_lang=fa&sid=1 Amir Dana امیر دانا amirdana@iau.ac.ir 100319475328460017645 100319475328460017645 Yes Department of Physical Education, Ta.C., Islamic Azad university, Tabriz, Iran گروه تربیت بدنی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران