دوره 13، شماره 1 - ( مجله روانشناسی و روانپزشکی شناخت 1405 )
جلد 13 شماره 1 صفحات 66-56 |
برگشت به فهرست نسخه ها
سلیمان محمدزاده1 
، چیمن محمدی نسب*2 ، امید عیسی نژاد3 ، فایق یوسفی4 ، مهناز عبدی5
، چیمن محمدی نسب*2 ، امید عیسی نژاد3 ، فایق یوسفی4 ، مهناز عبدی5
1- دانشیار روانپزشکی کودک و نوجوان، مرکز تحقیقات علوم اعصاب، پژوهشکده توسعه سلامت، دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایران.
2- کارشناسی ارشد مشاوره، مرکز مشاوره سلامت و سبک زندگی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران. ،ch.mohammadi63@gmail.com
3- دانشیار مشاوره خانواده، گروه مشاوره، دانشگاه علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران.
4- استادتمام روانشناسی بالینی، گروه روانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایران.
5- دکترای تخصصی، استادیار روانپزشکی، مرکز تحقیقات علوم اعصاب، پژوهشکده توسعه سلامت، دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایران.
2- کارشناسی ارشد مشاوره، مرکز مشاوره سلامت و سبک زندگی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران. ،
3- دانشیار مشاوره خانواده، گروه مشاوره، دانشگاه علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران.
4- استادتمام روانشناسی بالینی، گروه روانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایران.
5- دکترای تخصصی، استادیار روانپزشکی، مرکز تحقیقات علوم اعصاب، پژوهشکده توسعه سلامت، دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایران.
چکیده: (1541 مشاهده)
زمینه و هدف: افکار خودکشی و اقدام به آن از جدیترین مشکلات روانشناختی نوجوانان است و میتواند تهدیدی جدی برای سلامت فردی و اجتماعی باشد. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان شناختی ـ رفتاری پیشگیری از خودکشی در خودتنظیمی و افکار خودکشی در نوجوانان بستریشده بود.
مواد و روشها: این پژوهش به شیوه آزمایشی با خط پایه و دوره پیگیری اجرا شد. جامعه آماری شامل نوجوانانی با افکار یا اقدام ناموفق به خودکشی بستری در بیمارستان بعثت سنندج در سال 1402 بود. نمونه مورد مطالعه هفت نفر بودند که به روش تصادفی ساده انتخاب شدند. مداخله شامل ده تا دوازده جلسه درمان شناختی ـ رفتاری پیشگیری از خودکشی با تمرکز بر پیشگیری از عود بود که بهصورت انفرادی و هفتگی اجرا شد. پیگیریها پس از یک ماه آغاز و طی سه ماه متوالی ادامه یافت. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامههای افکار خودکشی بک و خودتنظیمی فردی میلر و براون بود. دادهها با استفاده از مدلهای خطی آمیخته و با نرمافزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند.
یافتهها: نتایج نشان داد که درمان شناختی ـ رفتاری پیشگیری از خودکشی موجب کاهش معنادار افکار خودکشی و افزایش سطح خودتنظیمی فردی در نوجوانان شد (05/0P<).
نتیجهگیری: یافتههای پژوهش بیانگر آن است که درمان شناختی ـ رفتاری پیشگیری از خودکشی میتواند رویکردی مؤثر برای کاهش افکار خودکشی و ارتقای خودتنظیمی در نوجوانان بستریشده باشد.
مواد و روشها: این پژوهش به شیوه آزمایشی با خط پایه و دوره پیگیری اجرا شد. جامعه آماری شامل نوجوانانی با افکار یا اقدام ناموفق به خودکشی بستری در بیمارستان بعثت سنندج در سال 1402 بود. نمونه مورد مطالعه هفت نفر بودند که به روش تصادفی ساده انتخاب شدند. مداخله شامل ده تا دوازده جلسه درمان شناختی ـ رفتاری پیشگیری از خودکشی با تمرکز بر پیشگیری از عود بود که بهصورت انفرادی و هفتگی اجرا شد. پیگیریها پس از یک ماه آغاز و طی سه ماه متوالی ادامه یافت. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامههای افکار خودکشی بک و خودتنظیمی فردی میلر و براون بود. دادهها با استفاده از مدلهای خطی آمیخته و با نرمافزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند.
یافتهها: نتایج نشان داد که درمان شناختی ـ رفتاری پیشگیری از خودکشی موجب کاهش معنادار افکار خودکشی و افزایش سطح خودتنظیمی فردی در نوجوانان شد (05/0P<).
نتیجهگیری: یافتههای پژوهش بیانگر آن است که درمان شناختی ـ رفتاری پیشگیری از خودکشی میتواند رویکردی مؤثر برای کاهش افکار خودکشی و ارتقای خودتنظیمی در نوجوانان بستریشده باشد.
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |