دوره 13، شماره 1 - ( مجله روانشناسی و روانپزشکی شناخت 1405 )
جلد 13 شماره 1 صفحات 118-109 |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی بالینی، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران
2- استادیار، گروه روانشناسی سلامت، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران. ،rezatalebi@iau.ac.ir
2- استادیار، گروه روانشناسی سلامت، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران. ،
چکیده: (583 مشاهده)
زمینه و هدف: اختلال سوگ طولانیمدت یکی از پیامدهای شایع فقدان است که میتواند به تداوم پریشانی روانی و اختلال در کارکردهای فردی و اجتماعی بینجامد. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی رواننمایشگری در اجتناب تجربهای و درد ذهنی در افراد مبتلابه اختلال سوگ طولانیمدت انجام شد.
مواد و روشها: طرح پژوهش نیمهآزمایشی و از نوع پیشآزمون ـ پسآزمون و پیگیری سهماهه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل افراد مبتلابه سوگ طولانیمدت مراجعهکننده به کلینیکهای روانشناختی شهر اصفهان در سال 1403 بودند. از این بین، بهصورت هدفمند و مبتنیبر ملاکهای ورود، 36 نفر انتخاب و بهطور تصادفی و برابر در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش مداخله رواننمایشگری را طی ده جلسه نود دقیقهای دریافت کرد. برای ارزیابی تغییرات، پرسشنامههای اجتناب تجربهای گامز و همکاران (2011) و پرسشنامه درد ذهنی اورباخ و همکاران (2003) استفاده شد. دادههای جمعآوریشده با نرمافزار SPSS نسخه 26 و روش تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر تجزیهوتحلیل شد.
یافتهها: نتایج نشان داد که تأثیر مداخله رواننمایشگری بر اجتناب تجربهای و درد ذهنی در افراد مبتلابه اختلال سوگ طولانیمدت معنادار (05/0P<) و اندازه اثر مداخله در گروه آزمایش بهترتیب 3/32 و 5/19 درصد بود که این تأثیرات در مرحله پیگیری نیز پایدار ماند.
نتیجهگیری: مداخله رواننمایشگری با کاهش اجتناب تجربهای و بهبود درد ذهنی در افراد مبتلابه اختلال سوگ طولانیمدت همراه شد. بنابراین میتوان از این روش برای بهبود سلامت روان این افراد سود جست.
مواد و روشها: طرح پژوهش نیمهآزمایشی و از نوع پیشآزمون ـ پسآزمون و پیگیری سهماهه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل افراد مبتلابه سوگ طولانیمدت مراجعهکننده به کلینیکهای روانشناختی شهر اصفهان در سال 1403 بودند. از این بین، بهصورت هدفمند و مبتنیبر ملاکهای ورود، 36 نفر انتخاب و بهطور تصادفی و برابر در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش مداخله رواننمایشگری را طی ده جلسه نود دقیقهای دریافت کرد. برای ارزیابی تغییرات، پرسشنامههای اجتناب تجربهای گامز و همکاران (2011) و پرسشنامه درد ذهنی اورباخ و همکاران (2003) استفاده شد. دادههای جمعآوریشده با نرمافزار SPSS نسخه 26 و روش تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر تجزیهوتحلیل شد.
یافتهها: نتایج نشان داد که تأثیر مداخله رواننمایشگری بر اجتناب تجربهای و درد ذهنی در افراد مبتلابه اختلال سوگ طولانیمدت معنادار (05/0P<) و اندازه اثر مداخله در گروه آزمایش بهترتیب 3/32 و 5/19 درصد بود که این تأثیرات در مرحله پیگیری نیز پایدار ماند.
نتیجهگیری: مداخله رواننمایشگری با کاهش اجتناب تجربهای و بهبود درد ذهنی در افراد مبتلابه اختلال سوگ طولانیمدت همراه شد. بنابراین میتوان از این روش برای بهبود سلامت روان این افراد سود جست.
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |